مدرسان ژاپنی کاراته

علاوه بر سه سبک ابتدایی کاراته ، تأثیر چهارم اوکیناوایی نیز Kanbun Uechi (1877 1948) است. در 20 سالگی برای فرار از خدمت اجباری نظامی ژاپن به فوژو در استان فوجیان چین رفت. در حالی که در آنجا زیر نظر شی شیوا (به چینی: Zhou Zihe 周 子 和 1874-1926) تحصیل کرد.  او در آن زمان از چهره های برجسته سبک Nanpa Shorin-ken چینی بود.

وی بعداً سبک خود را در کاراته Uechi-ryū بر اساس کاتای Sanchin ، Seisan و Sanseiryu توسعه داد که در چین تحصیل کرده بود. ژاپن گیچین فوناکوشی ، بنیانگذار کاراته شوتوکان ، به طور کلی با معرفی و محبوبیت کاراته در جزایر اصلی ژاپن شناخته می شود. علاوه بر این بسیاری از اهالی اوکیناوا به طور فعال در حال تدریس بودند و بنابراین مسئول توسعه کاراته در جزایر اصلی نیز هستند. فوناکوشی هم دانش آموز آساتو آنکی و هم ایتوسو آنکی بود (که در سال 1902 برای معرفی کاراته به سیستم مدرسه دبیرستان اوکیناوا کار کرده بود).

 

در این دوره زمانی ، معلمان برجسته ای که در گسترش کاراته در ژاپن نیز تأثیر داشتند ، شامل کنوا مابونی ، چاجون میاگی ، موتوبو چاکی ، کانکن توایاما و کانبون اوچی بودند. این یک دوره آشفته در تاریخ منطقه بود. این شامل الحاق ژاپن به گروه جزایر اوکیناوانا در سال 1872 ، جنگ اول چین و ژاپن (1894-1894) ، جنگ روسیه و ژاپن (1905 تا 1905) ، الحاق کره و ظهور نظامی گری ژاپن (1905-1945) است. ) ژاپن در آن زمان به چین حمله می کرد و فوناکوشی می دانست که هنر دست تنگ / چین پذیرفته نخواهد شد.

 

بنابراین نام هنر به "راه دست خالی" تغییر می یابد. پسوند dō به این معنی است که karatedō راهی برای شناخت خود است ، نه فقط مطالعه جنبه های فنی جنگ. مانند بیشتر ورزش های رزمی که در ژاپن انجام می شود ، کاراته نیز از اوایل قرن 20 از -جوتسو به -dō تغییر شکل داد. "dō" در "karate-dō" آن را از کاراته-جوتسو جدا می کند ، زیرا aikido از aikijutsu ، جودو از jujutsu ، kendo از kenjutsu و iaido از iaijutsu متمایز می شود.